‘Laat nog wat toekomst voor ons over!’

Onder de 40.000 mensen die zaterdag meeliepen in de klimaatmars in Amsterdam waren opvallend veel gezinnen. Ook Emma (13) was er met haar ouders en kleinere broertjes. ‘Ik maak me echt zorgen. Ik vind ook dat de politiek veel meer aan ons moet denken: aan de kinderen die nu jong zijn en aan de kinderen die nog niet zijn geboren.’

‘Je kan ook met de trein naar Barcelona!’
‘Zeg, poolkapje, waar ga je henen?’
‘Wij ijsen eis!’
‘Laat nog wat toekomst voor ons over!’

Het ene spandoek op de Dam is nog creatiever en geestiger dan het andere, maar de ondertoon is serieus. Claire (61), uit Amstelveen is bepaald niet de enige die op een kartonnen bord pleit voor het stopzetten van fossiele subsidies. ‘Ik ben eigenlijk niet zo’n demonstreerder, maar dit vind ik zo’n belangrijk onderwerp. Ik dacht: ik moet gaan.’

Goede voorouders

Opvallend veel borden en spandoeken uiten ook zorgen over Moeder aarde. Grootouders voor het klimaat willen goede voorouders zijn en een leefbare aarde doorgeven. Aan hun eigen kleinkinderen  – en aan alle kinderen en kleinkinderen over de hele wereld.

Henk uit Wageningen is er samen met zijn dochter, schoonzoon en kleinkinderen van 4 jaar en 8 maanden. Voor dochter Marlies is het al de achtste keer. ‘Ik maak me zorgen over de klimaatverandering. Ik sta hier omdat ik een mooiere wereld wil, ook voor de kinderen.’
Haar vader steunt haar graag. ‘Ik maak me ook echt zorgen over het klimaat – met name voor de toekomst van onze kleinkinderen.’ Wat vreest hij het meeste? ‘De stijging van de temperatuur. Ik ben bang dat Nederland echt onderloopt. Dan heb ik het over de lange termijn. Ik denk dat mijn kleinkinderen dat nog niet meemaken.’  

Dat denkt Caro van 15 ook: ‘Misschien heb ik nog wel een toekomst, maar de generaties na mij niet. En daar loop ik hier ook voor.’

De stijging van de zeespiegel is ook een belangrijk onderwerp voor Edward. ‘Ik lees nu steeds in de krant dat Nederland een stijging van de zeespiegel van 5 meter nog wel aan zou kunnen. Dan denk ik: Echt? Hoe denk je dat de rest van de wereld er dan uitziet? Het gaat toch niet alleen om dit kleine stukje land?’

Scouts

Erin (10) en Ponyo (10) zijn vriendinnetjes. ‘Wij zijn allebei scouts’,  zegt Erin. ‘En wij denken dat het beter kan met de natuur.’ Wat doen zij zelf om de natuur te helpen? ‘We eten geen vlees’. Ponyo: ‘En speelgoed dat we niet meer gebruiken, verkopen we of geven we weg.’ Haar moeder: ‘Kleren halen we uit ruiltassen en cadeautjes kopen we tweedehands.’
Erin heeft een moestuin op school, maar ook een eigen moestuin. ‘Met courgettes, wortel, snijbiet en mais. Daar koken we thuis ook mee.’

Zoveel

Ook Emma draagt haar steentje bij. ‘Ik doe de lichten uit als ik een kamer uit ga. Ik douche korter. Ik zet de verwarming op mijn kamer lager en trek dan een trui aan. En ik eet geen vlees.’ Maar, wil ze toch wel kwijt: ‘Ik wil al die dingen heel graag doen. En alle beetjes helpen, natuurlijk, maar ik vind ook dat de politiek veel meer aan ons moet denken: aan de kinderen die nu jong zijn en aan de kinderen die nog niet zijn geboren.’

En Ponyo is een beetje moe, want ze is net terug van een schoolkamp, maar ook Erin wil de volwassenen graag een boodschap meegeven: ‘Je moet aan de kinderen denken. Ouders leven misschien niet meer zo lang, maar kinderen moeten nog heel lang.’  

Emma’s stem gaat iets omhoog als ze zegt: ‘Ze moeten wel luisteren als we met zoveel zijn, toch?’

Tekst en foto’s: Marijke Verduijn
Foto: Erin (links) met haar vader en Ponyo met haar moeder.

Lees ook:
Raad van State: Houd bij het maken van wetten meer rekening met toekomstige generaties
Hoe praat je met jonge kinderen over het klimaat? ‘Ze maakte zich op de basisschool al zorgen’