//= get_template_directory_uri() . '/vendors/fontawesome/fontawesome/fa-regular-400.woff2' ?> //= get_template_directory_uri() . '/vendors/fontawesome/fontawesome/fa-solid-900.woff2' ?> //= get_template_directory_uri() . '/vendors/fontawesome/fontawesome/fa-light-300.woff2' ?>
In zijn thuisland was Veysel Özhan docent aardrijkskunde. Met hart en ziel. Tot hij moest vluchten. Nu geeft hij weer aardrijkskunde, maar dan in Aalsmeer. Ja, er zijn verschillen. Maar die zijn niet zo heel groot. Ook niet tussen de leerlingen. ‘Pubers zijn pubers.‘ En vooral is hij helemaal op zijn plek. ‘Ik ben dol op mijn beroep en ik wil dit de rest van mijn leven blijven doen.’
‘We hadden een heel gelukkig leven in Turkije. Mijn vrouw en ik waren allebei docent op een middelbare school, we hadden een zoontje van zes en we hadden alles wat we nodig hadden. We deden vrijwilligerswerk en we konden goed opschieten met iedereen.
Alles ging voorspoedig totdat het regime ons om politieke redenen tot vijand verklaarde en het voor ons daar niet meer veilig was.
Onder het huidige regime in Turkije worden vrijwilligers soms om politieke redenen naar de gevangenis gestuurd en aan hun lot overgelaten. En honderdduizenden academici, docenten, advocaten en artsen zijn ontslagen en onderworpen aan wrede en oneerlijke processen.
De scholen waar wij werkten, werden gesloten. We zochten wel ander werk, maar het leven was onveilig. Toen besloten we te vluchten en ergens anders een nieuw leven op te bouwen.
Ja, onze families wisten van onze situaties. Sommige vrienden begrepen het wel, andere niet.
Het was niet makkelijk, maar blijven zou moeilijker zijn. We zijn de grensrivier naar Griekenland overgestoken. Dat was moeilijk en gevaarlijk. Toen we ongeveer een jaar in Griekenland woonden, hebben mijn vrouw en ik de toekomst besproken. We hadden onderzoek gedaan en wisten dat Nederland docenten nodig had. Toen besloten we naar Nederland te gaan. Dat is nu vijf jaar geleden.
We kwamen terecht op een AZC. In de elf maanden dat we daar zaten, zijn we vier keer verhuisd. Mijn vrouw was zwanger en mijn zoontje moest steeds naar een andere school, dus dat was niet zo makkelijk. Maar ik klaag niet. Nu zitten mensen er vaak tweeënhalf jaar.
Na elf maanden kregen we een huis toegewezen. Daar is ons zoontje geboren en daar zijn we gaan bouwen aan een nieuw leven. We wilden allebei heel graag terug in ons beroep.
Nou, sommige vrienden zeiden: dat is onmogelijk, kies een ander beroep. Maar we wilden dit zo graag. Het is ons beroep en we willen graag met jongeren werken.
Dus we leerden zo snel mogelijk Nederlands en rondden zo snel mogelijk alle inburgeringsexamens af. Daarna ging ik op een middelbare school bij de lessen aardrijkskunde zitten om te kijken hoe dat hier wordt gegeven. En ik werkte ook als vrijwillig onderwijsassistent op een basisschool, omdat ik graag wilde zien hoe leerlingen zich voorbereiden op de middelbare school.
Uiteindelijk volgde ik vorig jaar via Wereldburgers voor de klas een oriëntatietraject bij de Hogeschool van Amsterdam. In datzelfde jaar rondde ik ook een stage af als docent aardrijkskunde op een middelbare school. Ik had 36 middelbare scholen aangeschreven dat ik een stageplek zocht. Drie reageerden positief. Ik heb een van die drie gekozen en dit jaar kreeg ik het fantastische aanbod van mijn stageschool om er docent te worden. Dus nu ben ik hier in Nederland opnieuw docent aardrijkskunde.
Mijn vrouw heeft dit hele traject ook doorlopen. Eerst op een basisschool als vrijwillig onderwijsassistent. Zij heeft een opleiding gevolgd aan de Hogeschool Utrecht en werkt nu drie dagen per week als docent wiskunde.
Mijn oudste zit in groep 8 en mijn jongste zoon is vier jaar en zit in groep 1. We zitten tijdens het avondeten altijd samen aan tafel en dan praten we over onze ervaringen op school.
Gelukkig waren onze diploma’s hier ook geldig, dus we hoefden geen aanvullende opleiding te doen, maar ik moest wel het Nederlands onderwijssysteem begrijpen. Sommige dingen zijn hetzelfde, maar sommige ook anders.
In het begin leken sommige dingen moeilijk. En ik kreeg vaak negatieve reacties: het gaat je niet lukken. Maar mijn vrouw gelooft in mij. Zij heeft altijd gezegd: je kan dit. En mijn oudste zoon ook. En sommige echte vrienden ook. Dat was belangrijk voor me.
Allereerst moet je absoluut van het onderwijs houden. Je moet de behoeften van jongeren begrijpen en hen het gevoel geven dat ze gewaardeerd worden. Je moet je lessen goed voorbereiden en planmatig aanpakken.
Het is niet altijd makkelijk om precies te zeggen wat ik wil, maar ik leer nog elke dag. Stap voor stap.
In Turkije wordt veel meer huiswerk gegeven. Vanaf de kleuterschool heb je elke dag huiswerk.
En de docent geeft vaak de hele les een hoorcollege. Hier werk je veel meer samen met de leerlingen. Ik heb veel technieken en werkvormen geleerd om leerlingen bij de les te betrekken.
De inhoud is wel bijna hetzelfde. In Turkije is wel meer aandacht voor Turkije, natuurlijk. Ik moest hier dus meer leren over Nederland, bijvoorbeeld over waterbeheer (lacht).
Vroeger was de docent wel meer een autoriteit, maar op social media zie ik tegenwoordig ook meer brutale leerlingen en minder passieve docenten. Maar ik vind de Nederlandse omgang tussen docenten en leerlingen wel beter.
Nee, niet echt. Pubers zijn pubers. Ongeacht hun culturele achtergrond hebben jongeren allemaal dezelfde behoefte. Ze willen gehoord en begrepen worden. Daarom is het belangrijk om empathie voor hen te tonen en om duidelijke en begrijpelijke regels op te stellen, die ze op school samen kunnen naleven.
Vragen ze wel eens naar je achtergrond?
Nee, ze stellen me bijna nooit vragen over mijn verleden. Wel over mijn huidige leven.
Ik ben dol op mijn beroep en ik wil dit de rest van mijn leven blijven doen. Ik word gelukkig van het leraarschap en ik zal er alles aan doen om mezelf nog verder te verbeteren, maar verder ben ik precies waar ik wil zijn.’
Interview: Marijke Verduijn
In samenwerking met verschillende hogescholen leidt Wereldburgers voor de klas nieuwkomers en zij-instromers op tot leraar. Dit leerwerktraject pakt het lerarentekort aan en versterkt diversiteit in de klas en participatie in de samenleving.