Noa (17) en Cato (15) organiseren de Haagse Vrijheidsmaaltijd voor jongeren. ‘Vrijheid is ook dat je een regenboog t-shirt kan dragen en als meisje ’s nachts veilig naar huis kan fietsen.’

Ze zijn wethouder (Noa, links) en locoburgemeester (Cato, rechts) in het college van B&W van Madurodam. Dit jaar organiseren zij samen de Vrijheidsmaaltijd voor jongeren, op 5 mei op het Malieveld. Een lunch voor iedere jongere die in gesprek wil gaan met en open staat voor nieuwe mensen.

Waarom gingen jullie in het college van burgemeester en wethouders van Madurodam?

Noa: ‘Ik werd gevraagd door mijn afdelingsleider. Hij zag dat ik me op school vaak verveelde en zei: “Ga dat maar doen.” Ik wist eerst niet echt wat het was, maar nu zou ik zeggen: “Omdat ik het belangrijk vind om iets te doen voor de samenleving.
Ik heb een hele sterke mening over dingen, maar wist niet goed wat ik met die mening kon doen. Ik dacht vaak: ik kan eigenlijk niet zoveel, ik ben maar in m’n eentje en ben pas 16.’
Cato: ‘Ik werd ook gevraagd door de afdelingsleider. In het begin wist ik niet precies wat het inhield, maar gaandeweg het jaar kwam ik er steeds meer achter hoe groot je invloed op de samenleving kan zijn.’

Waarover heb jij zulke sterke opvattingen, Noa?

‘Ik denk dat heel veel mensen in Nederland denken dat zij recht hebben op dingen en migranten niet. Dat migranten het land uit moeten. Ik kan daar heel slecht tegen, want het werkt niet zo. Ik vind het woord “gelukzoeker” ook zo’n onzin. Iedereen is een gelukzoeker. Ik ben ook een gelukzoeker, ik wil ook graag leuke vrienden, een leuke baan, een leuk leven, een mooi huis. Dat is heel menselijk.’

Hoe kunnen jullie invloed uitoefenen?

Cato: ‘We zijn bij veel evenementen aanwezig. Daar kunnen we heel veel mensen spreken en soms speechen we ook. En we behandelen ook de aanvragen bij het Madurodam Kinderfonds, dus daarmee hebben we ook invloed. En daarnaast gaat iedereen een eigen, persoonlijke uitdaging aan. Noa en ik zijn nu actief bezig met het werven voor de Vrijheidsmaaltijd voor jongeren.

Kozen jullie die uitdaging zelf?

Cato: ‘Ja, je moest een pitch houden. Onze pitches gingen over vrijheid.’

Noa: ‘Mijn pitch ging over vrijheid van vrouwen. Ik ben best feministisch ingesteld. Ik vind niet dat vrouwen beter zijn dan mannen, maar ik vind wel dat iedereen gelijke kansen moet hebben; man en vrouw, geboren Nederlander en migrant.’

Cato: ‘Voor mij is vrijheid niet alleen dat je land niet bezet is en dat je kan gaan waar je wil, maar ook dat je een regenboog t-shirt moet kunnen dragen als je dat graag zou willen. Of dat je als meisje om twaalf uur ’s nachts veilig naar huis moet kunnen fietsen. Het is mooi dat we dat naar buiten kunnen brengen door middel van een Vrijheidsmaaltijd.’  

Wat is het doel van de Vrijheidsmaaltijd?

Cato: ‘Mooie gesprekken voeren, erachter komen wat vrijheid voor anderen betekent en vrijheid meer gaan waarderen. Als meisje uit Den Haag sta je daar misschien niet altijd bij stil, maar voor sommigen is vrijheid helemaal niet zo vanzelfsprekend.’
Noa: ‘Vrijheid heeft voor verschillende mensen een andere betekenis en ik denk dat het mooi is om dat met elkaar te delen.’

Deze Vrijheidsmaaltijd is speciaal voor jongeren tussen de 14 en 18 jaar. Wie hopen jullie vooral dat er komen?

Noa: ‘Iedereen die in is voor gesprek, open staat om nieuwe mensen te leren kennen en z’n mening te delen, is welkom.’

Cato: ‘We zoeken bewust het gesprek op met mensen voor wie vrijheid iets heel anders betekent. Ik denk dat jongeren uit onze bubbel al snel denken: wij zijn vrij, want in ons land is geen oorlog. Terwijl het voor anderen heel anders kan zijn, omdat zij misschien in een oorlog zijn opgegroeid en voor hen vrijheid al kan betekenen: veilig naar school kunnen lopen. Als je daarover met elkaar in gesprek komt, kan dat heel waardevol zijn.’

Noa: ‘Ja, je ziet natuurlijk oorlogen op het nieuws, maar je hebt het niet echt meegemaakt. Ik denk dat een gesprek met iemand die dat wél zelf heeft meegemaakt echt een eyeopener kan zijn. En dat je daardoor meer waardering kan krijgen voor de ander.’

Heeft het college van B&W jullie gebracht wat jullie hadden gehoopt?

Cato: ‘Nog veel meer. Ik had geen duidelijk plaatje, maar de mensen die ik heb ontmoet, de gesprekken die ik heb gevoerd, de kansen die ik heb gekregen en wat ik heb geleerd, is ongekend. Dat had ik nooit verwacht.’

Wat was jullie mooiste ervaring?

Cato: ‘Eigenlijk hebben alle gesprekken met politici altijd wel iets moois. Wij hebben zelf verschillende politieke meningen en we ontmoeten politici van verschillende oriëntaties. Van progressief links tot conservatief rechts. Daar leer je heel veel van.’

Noa: ‘En we hebben laatst een mevrouw gesproken, die over haar leven vertelde. Zij heeft zich op allerlei verschillende manieren ingezet voor iedereen om haar heen, voor verzorgingshuizen, vluchtelingen en nog veel meer. Dat heeft ze helemaal op eigen kracht gedaan. Ze heeft zich gewoon overal tussen geknokt. Ik heb ademloos geluisterd.’ 

Cato: ‘Ja! Ina is echt een powervrouw. Zij liet zien dat je als vrouw alles kan doen wat je wil en zo anderen kan helpen.’

Noa: ‘Ik was zo onder de indruk van wat ze vertelde. Ik dacht: zo wil ik ook worden. Ik wil nu niet meer stoppen met dingen doen voor andere mensen om me heen. Ik wil net zo worden als Ina.’

Wat is jullie boodschap aan andere jongeren?

Cato: ‘Blijf je inzetten voor de maatschappij. Want het is het waard.’

Noa: ‘En wees lief voor elkaar.’

Cato: ‘Behandel een ander niet zoals jij niet behandeld zou willen worden.’

Interview en foto: Marijke Verduijn

Lees hier een verslag van de Vrijheidsmaaltijd voor jongeren in 2025.