Ilona is danser, moeder en rolstoelgebruiker. ‘Onze dochter is erg zelfstandig. Dat moet wel, maar we willen haar wel echt kind laten zijn.’

Ilona Brugman is een danser. Vanaf dat ze een kind was, danste ze met vaak en met veel plezier. Toen ze door MS een rolstoel moest gaan gebruiken, leerde ze dansen op die manier. Dit doet zij op topniveau. Moeder zijn terwijl ze in een rolstoel zit en moeder zijn terwijl ze een topsporter is, hoe beïnvloedt dit haar keuzes?

‘Ik was als kind altijd al aan het dansen. In dans kan je je energie en je emotie kwijt. Toen ik met mijn ouders naar de dansschool ging, gingen zij ook mee dansen en hielpen we. We deden de bar, ik gaf les, het was de plek waar wij als gezin waren. Mijn man is ook mijn danspartner. Mijn dochter is nu elf jaar, een leeftijd waarop ze soms wel, soms niet mee wil. Ze doet ook met mij demonstraties, samen een freestyle nummer.

Pineut

Ik moet elke middag rusten, tussen een en drie. Als ik dat oversla, ben ik de dagen daarna de pineut. Een dagje uit is dus plannen, dat ik de dagen daarna kan bijkomen. Mijn dochter is daaraan gewend, in die uren rust moet zij zichzelf meer vermaken. Ze kijkt dan tv of speelt zelf. Ze is sowieso erg zelfstandig, dat heb ik ook moeten promoten. Toen ze anderhalf was kon ze zelf de trap op lopen, want ik kon haar daar niet bij helpen. Normaal zou een ouder daar op die leeftijd nog niet mee bezig zijn.

Aan de andere kant willen we haar echt wel een kind laten zijn. Ze heeft haar speelafspraakjes, ze sport, ook al is het soms moeilijk om alles te regelen. We hebben hiervoor hulp in huis en mijn man en ik doen ons best om haar normaal te laten spelen.

Rijksmuseum

Ze kwam als ukkie met mijn wandelstok aanzetten, ze is het zo gewend vanaf kinds af aan. Ik wilde dat ding in de sloot gooien, maar voor haar was het waardoor haar mama kon lopen. Natuurlijk baalt ze er soms enorm van, dat hoort ook bij de leeftijd. Ik kan in een pretpark of speeltuin niet overal met haar mee, hoe graag ik ook met haar op een trampoline zou willen springen of in een zwembad de glijbaan af gaan met haar.

Toen ik moeder werd, keek ik daarnaar uit, dat werd even iets anders. Ze is dus heel zelfstandig, maar tegelijkertijd ben ik door mijn handicap veel bij haar. Anders had ik meer uren gewerkt, dan had ik minder van haar meegekregen. Dat had een heel andere dynamiek gebracht.

Ik kan niet met haar de ballenbak in, tegelijkertijd kom ik als topsporter op plekken waar je normaal niet komt, en zij mag vaak mee. We mogen hele bijzondere dingen doen. Daar doet ze hele andere ervaringen op. Wanneer krijg je als kind de kans om in het Rijksmuseum op te treden? Of bij Serious Request in Den Bosch? Dat kan ik haar wel wat meegeven, wat een ander niet kan. We maken er het beste van.

Drive

Je maakt keuzes, niet iedere keuze is leuk. Vooral praktisch gezien, je kan niet zomaar even spontaan naar een restaurant. Je moet eerst checken of ze een invalidetoilet of een toegankelijke ingang hebben. Dat vinden wij allemaal jammer, je moet alles uitzoeken.

Als topsporter is het voor mij belangrijk dat je ergens echt voor gaat. We doen veel, hebben een vaste planning, dansen drie keer per week. Ze ziet dat als je voor iets werkt, krijg je er iets voor terug. Ze hoeft zelf geen topsporter te worden, maar als je gaat sporten ga je wel iedere keer, je probeert beter te worden. Op school zegt de juf dat ze een pietje precies is, dat herken ik ook wel van mezelf. Die drive heeft ze meegekregen. Er is genoeg ruimte voor haar om haar eigen dingen te doen, zichzelf te ontwikkelen. Zelfontplooiing en jezelf ontdekken is belangrijk.’

Interview: Franka Riesmeijer

Ilona Brugman geeft op zaterdag 16 mei twee workshoprondes op CMERK: een ontmoeting van doopsgezinden uit heel Europa (en daarbuiten) in Amersfoort. Het thema is ‘samen in geloof bewegen en dansen in de stroom’.
Je bent van harte welkom om deel te nemenaan de workshop of meer.