‘Als je samen een spelletje doet, maakt het eigenlijk niet meer uit wat voor achtergrond je hebt.’ Angela en haar dochter Eva waren buddy van Mahmoud.

Angela ging naar een informatieavond van Buddy to buddy: een organisatie die nieuwkomers die hun land moesten verlaten koppelt aan stads- of dorpsgenoten. Ze zat even between jobs en had (wat) tijd. Eva, haar dochter van 12, wilde wel mee. ‘Ik was het enige kind. Dat vond ik eigenlijk ook wel leuk.’

Angela: ‘Ik had even geen werk en in de krant stond een lijstje met dingen die je zou kunnen doen. Toen kwam ik uit bij Buddy to buddy. Er is hier in Arnhem een boot waar vluchtelingen worden opgevangen. Mijn man heeft twee zoons die vaak snel uit hun kleren groeien. Die zijn vaak nog best goed, dus die brachten we naar de Vluchtelingenboot. We hebben ook wel eens een paar fietsen gegeven. En we hebben wel eens spullen gebracht naar iemand die een huis kreeg.

Wij vinden het leuk om iets voor een ander te doen. En ik vind het ook leuk om andere culturen te leren kennen. Dat was voor mij ook zeker een reden om mee te doen. En ik vond het ook wel aantrekkelijk dat je er niet voor altijd aan vast zat: het ging om drie maanden.’

Eva: ‘Mijn moeder stelde voor om het samen te doen en ik vond het wel een leuk idee om andere culturen te leren kennen en mensen een plezier te doen. En het leek me heel gezellig om dat samen met m’n moeder te doen. Toen ik daar die avond kwam, was ik het enige kind. Dat vond ik eigenlijk ook wel leuk.

Behalve de vluchtelingenboot wist ik eigenlijk niet heel veel. Dus ik heb door Buddy to buddy echt dingen geleerd over andere culturen, zoals dat ze met de Ramadan heel lekker eten maken. En dat het dan supergezellig is met iedereen.’

Angela: ‘Wat ik heel prettig vond was dat op de informatieavond heel sterk werd benadrukt: je bent geen hulpverlener. Dat zijn wij ook niet. Je helpt mensen om wat meer contact te leggen met de Nederlandse samenleving. Ik vind het gewoon leuk om iemand een beetje wegwijs te maken en leuke dingen met ze te doen. En Buddy to buddy helpt daarbij.
Na die avond hebben we ons opgegeven en hebben zij iemand gezocht die bij ons past. Je kunt aangeven wat je gezinssituatie is en wat je interesses zijn.

De aftrap was in het gemeentehuis, met eten uit allerlei culturen. Daar waren heel veel leuke mensen, die echt hun best doen om Nederlands te praten. Dat was al een heel leuk begin. En dan maak je kennis met je buddy.’

Eva: ‘We kregen allemaal een puzzelstukje en jouw buddy had dan het andere puzzelstukje. Zo kregen wij Mahmoud.’ 

Angela: ‘Mahmoud is Koerdisch en uit Syrië gevlucht. Hij heeft wel eens iets verteld, maar Buddy to buddy waarschuwt dat je niet al teveel moet vragen. Ze zeggen niet: je mág niet. Maar: je kunt het beter niet doen. Je weet niet hoe gevoelig het ligt en ook niet wat iemand heeft meegemaakt.
Hij heeft zelf wel wat dingen verteld. Een van de laatste keren dat we elkaar zagen, was zijn vader overleden. Die had hij al twaalf jaar niet gezien, dus dat was wel heftig.

Mahmoud had wel een gezin, maar hij kwam alleen. Hij was hier al wat langer, maar wilde graag meer contacten.’

Eva: ‘Ik heb wel een paar keer gevideobeld met zijn dochter. Zij sprak goed Nederlands, maar wilde graag Engels spreken, dus dat hebben we gedaan. Daarna hebben we Mahmoud en haar meegenomen naar het Openluchtmuseum en heb ik haar in het echt ontmoet. Dat was heel leuk. We hadden het wel een beetje slecht gepland, want er was die dag een hardloopwedstrijd, waardoor er waren veel dingen dicht waren. Dat was wel jammer.’

Angela: ‘Wat ik heel fijn vind, is dat Buddy to buddy je tijdens die drie maanden echt ondersteunt. In het zaaltje waar de informatieavond was, is een keer in de twee weken ook een buddy-café, waar je met je buddy naar toe kan gaan. Dat is een soort huiskamerachtig gebeuren: er zijn drie lange tafels met stoelen eromheen en kasten vol spelletjes. Dus iedereen komt binnen, pakt een spelletje en schuift aan. Ondertussen praat je met elkaar. Dat gaat vaak makkelijker bij een spelletje. Dan maakt het niet meer uit welke achtergrond je hebt, eigenlijk.’

Je krijgt ook vaak gratis kaartjes om met je buddy naar de film, een museum of het theater te gaan. Dat is ook een leuke manier om mensen de stad te laten zien en met de Nederlandse cultuur kennis te laten maken. En Mahmoud sprak niet heel goed Nederlands, dus we vonden het wel leuk om samen iets te doen.’

Eva: ‘Er worden echt leuke dingen georganiseerd. Je mocht zelf kiezen of je eraan mee deed. We zijn een keer gaan padellen met elkaar. En we kregen kaartjes voor een show in het Musis-theater. Daar traden ook dragqueens op. Sommige mensen vonden dat wel verrassend. De afsluiting was ook heel leuk. Toen gingen we biljarten in een poolcafé.’
 
Angela: ‘Maar we zagen elkaar meestal in het buddy-café. Dat was om de twee weken. Dat café is leuk, omdat je er nog veel meer mensen ontmoet. We hadden er vaak heel leuke gesprekken.’

Eva: ‘De organisatoren betrokken iedereen erbij en zorgden dat mensen zich op hun gemak voelden. Er was een meisje, dat met iedereen praatte en we hebben ook een keer met z’n allen een spel gedaan.’

Angela: ‘Na die drie maanden is er een officiële afsluiting. Als je wil, kan je daarna zelf door met je buddy. Maar op een gegeven moment ging ik weer 32 uur werken. Wat ik wel heel leuk vind van het Buddy to buddy-café is dat je er ook naar toe kan als je geen buddy hebt. Dus we willen daar zeker nog een keer naar toe. Met sommige mensen hadden we echt een klik.’

Eva: ‘Ja, ik ook. Ik vind het echt wel een aanrader voor andere mensen.’

Angela: ‘Ik vind het heel leuk dat we het gedaan hebben. En ik vond het heel leuk om het met z’n tweeën te doen.’

Eva: ‘Als je met z’n tweeën bent, is het makkelijker om met andere mensen te praten. Soms begon mijn moeder een gesprek en dan deed ik daaraan mee. En soms begon ik een gesprek en dan deed m’n moeder er aan mee. Omdat ik het enige kind was, vonden de mensen het hartstikke leuk dat ik er was. Ze betrokken me echt bij de spelletjes en bij de gesprekken.’
 
Angela: ‘Iedereen vond het heel leuk dat Eva er was, omdat zij het enige kind was. Ze werd echt gekoesterd. Op een avond moesten we iets meebrengen wat iets voor je betekent en de andere groep moest een liedje meebrengen dat veel voor je betekent. Iemand had een plank meegebracht uit zijn land, met de taal van dat land. En iemand anders had een zelfgemaakt tasje meegenomen. En ze hadden daar allemaal een verhaal bij.’ 

Eva: ‘Wij hadden een fotoboek meegenomen. Dat vond ik wel een beetje gênant, want er zaten allemaal babyfoto’s van me in. Maar ik vond het ook wel weer grappig, want iedereen moest er ook wel om lachen en dat maakte de klik meteen ook weer sterker.’

Interview: Marijke Verduijn
Foto: Buddy to buddy Arnhem

Onder het motto Bekend maakt bemind koppeltBuddy to buddy  nieuwkomers die hun land van herkomst moesten verlaten aan stads- of dorpsgenoten op basis van gelijkwaardigheid en gedeelde interesses. Want verbindingen en vriendschappen zorgen voor begrip en wederzijdse integratie. Er is ook een Buddy to buddy in Apeldoorn, Zutphen, Nijmegen, Lochem, Utrecht, Enschede, Amersfoort, Leusden, Breda, Zeist, Berg en Dal en de Utrechtse Heuvelrug.